Morgen
zomerdagen lang vervlogen
ogen eenzaam in de nacht
liever dan mijn onvermogen
zonder zonde lach jij zacht
zomerdagen lang vervlogen
ogen eenzaam in de nacht
liever dan mijn onvermogen
zonder zonde lach jij zacht
'Verlangens formuleren,' zei de schrijver. 'Dat is wat ik doe. Verlangens en dromen. Passie, en vaak niet in de vorm van liefde. Schoonheid vind ik niet interessant - het is zo relatief.' Arrogante ondertoon. Zijn aandacht hing al ergens anders, ogen loom zoekend door de mensen naar een nieuwe gesprekspartner om indruk op te maken. Niet dat dat bij mij echt gelukt was, maar door mijn gebrek aan een antwoord scheen hij te denken van wel. Hij nam tevreden een slok van zijn drankje. Ik besloot eerlijk te zijn. 'Mijn verlangens laten zich niet formuleren. En mijn passies al helemaal niet. Ik denk zelfs dat iemand die denkt dat dat wel mogelijk is en in de veronderstelling leeft dat hij er goed in is, nooit echte passie heeft meegemaakt. Ik schrijf op schoonheid. Mensen leven voor de passie en ze lezen voor de schoonheid.' Hij kon het niet waarderen.
Als -
Als jij met je vingertoppen zacht over de buitenkant van mijn jas strijkt, voel ik het door zes lagen kleding heen zinderen op mijn huid alsof de zomerzon mijn blote schouders beroert.
Als vogels in volle vlucht de azuurblauwe lucht doorklieven om slechts een vluchtige schaduw te werpen op de wereld onder hen, wat maakt het dan uit wat het menselijk ras van elkaar vind?
Als ik slechts de herinnering zou koesteren.. Zou het dan beter worden?
Als.
Als jij je liever in volledige, serene duisternis wilt hullen, zal ik dat jammer vinden. Ik zal er verdriet om hebben.
Daarna zal ik het begrijpen en ik zal je volgen.
Ik wil er samen met jou tussenuit knijpen als iedereen slaapt, en op de verroeste mintgroene bakfiets met het slanke frame naar de glooiende velden rijden. Dan kunnen we de zon op zien gaan in volle glorie, met bloedrood en goud en violet. Lachend, buiten adem, koele dauw tussen onze blote tenen en opgerolde spijkerbroekspijpen. Onze adem zou wolkjes vormen in de verse lucht van een nieuwe dag. Ja, dat lijkt me fijn.
regen druppelt druppels
langs het raam van mijn bestaan
ik kan gewoon niet geloven
ik weiger te beseffen
NEE.
het doet pijn. zo'n ontzettende pijn.
mijn liefde, mijn liefste, ik hou van je.
je was zo vreselijk lief en je was van mij ik hou zoveel van je god waarom gebeurde dit en verdomme waarom moet ik verder leven als mijn hart keihard in duizend stukjes tegen de ijskoude vloer geslagen is
NEE
en het zout op mijn lippen
door het spoor langs mijn wangen
zulke tranen heb ik nog nooit gehuild
en wat ze achterlaten
niets dan leegte
zwarte leegte
ijeojioaio;
De glinsterende velden herinnerden me aan mijn kindertijd. Het licht leek van zuiver goud. Gloeiend. Lange boomschaduwen over het goud. Warme, zwaar geurende lucht, zwermen kleine vliegjes. Iets in de schittering van de zon deed me hunkeren. Weet je nog? We zouden alleen dansen dansen die ontsprongen konden worden. De rijkdom ervan.
Fijn: reizen.
Fijner: thuiskomen.
'Ik heb je gemist.'
'Mm? Ik jou ook.'
'Op een schaal van 1 tot 10?'
'Elf.'
ligt als een zoute brok in mijn keel
en opeens zijn er geen woorden meer te vinden
of zinnen om te zeggen wat ik voel
hoe diep ik ook graaf,
nergens